چند درصد شعر؟

با سلام و حرمت .
یک کسی گفت بایست : ده ، بیست هزار فرد شعر حفظ کرد ، علم قافیه و عروض دانست ، تا شاعر شد . میگویم : شاعر روز شدن آسان است ، شاعر قرن شدن مشکل .
نه کرسی فلک نهد اندیشه زیر پا / تا بوسه بر رکاب قزل ارسلان زند . هم شعر است . سلیمان لایق دو سه مجموعۀ شعری به فارسی و پشتو دارد . شاعر انقلابی بوده زمانی . برای دیکتاتوری پرولتاریا و قیام کارگران جهان ، دهقانان و انقلاب شعر گفته است . شاعر جهان وطن است . در کویته ی پاکستان برای ایجاد پشتونستان بزرگ داد سخن میدهد . دستگیر پنجشیری شاعر توده ی است و انتر ناسیونالیست ، تا حدی که می گوید :
ثروت سر شار افغان ، دوستی شورویست /
هر که این ثروت ندارد ، از عقل بیگانه است /
اگر نه شعر را به سنجۀ روز به باد سرزنش گیریم ، پس کدام روز بگیریم ؟ این که فلانی شاعر ، عاشق شعر و زبان و ادبیات فارسی بود و شاعر عصیان ، حرف بیهوده است و سخت هم گنده . عصیان در چه زمان ؟ پس از مرگ دیکتاتور ؟ کجای این کار عصیان است ، لگد زدن بر مردۀ ولینعمت دیروز و برای خوشآمد گویی قداره بندان امروز ؟ هر شاعری حرفی همان جا و مکانی را زده است که از آن نان خورده است . فقط آنکس که در زندان استبداد جان به حق داد و گفت :
اگر ای مردک نامرد به شلاق سکوت /
بشکنی بر لب من قصۀ گویای امید /
صبح فردا پسرم باز بخواند به سرود /
که به هوشیاری حزب پدرم باد دورد /
و صد ها شاعری دیگر درین خراب آباد انسان سوز ، که شعر روز گفته اند ، بسیار .
سروده های « حیدر لهیب » در زندان ، هر چند نه با فصاحت زبان ، چون اینان « دانه ی خرمن چینان ، که طوفان در فنجان آغاز کرده اند » ، دیگران هیچ کدام شان شاعر نبوده اند .
یک « قطعه » میتواند بهتر از کلام موزون ، مخاطب اش را به شور آورد .
از « بوارو » شاعر الجزایری ، زمان جنگ استقلال طلبانه : ترجمه :
« در کنار جاده ی غبار آلود ، کودک مسلمان ، ژولیده و ژنده پوش ، در میان خاک ها بازی می کند . پدرش را کشته اند . و او چون خواندن و نوشتن نمی داند ، بر روی خاک با چوبی که در دست دارد ، نقاشی می کند . عکس یک تفنگ را .
« باز جویی نیکان » را در سایت نگارنده بخوانید .
www.kamalkabuli.blogfa.com

میر هزار ، آغا جان ! جگر خون نباش . از خجات نمی شود به پشت سر نظر انداخت . با انسان های فروخته ، فوسیل شده ، مسخ شده . بایست آینده را سر از نو ساخت . عجب از روی این آدم ها ، براستی که روی نیست بلکه سنگ پای قزوین است . اینان گدا صفتان ، یتیم های خانه زاد و بزرگ شدۀ دسترخوان شیخ هستی اند ، تو از آنان چه گله داری ؟ تو در زندگی شخصی اینان وارد نیستی . واصف باختری یک میزوف معتاد است . دو بوتل ودکا اماله اش کنی ، او شاعری است که صد ها شاعری دیگری را کشف کرده . قربانعلی نداف شاعری بود در بارانه ، که دیوان شعرش از بین رفته و چند نمونه ی کلامش بدینگونه است . نصف عمرش را در خانه اعظم رهنورد ، با رویین و چند میخواره شراب خورده و داد سخن داده اند هر یک . بیچاره سپوژمی رووف ، چه شب ها که تا صبح نه خفته ؟ بخصوص « خلیفه اعظم » که اهل خمر است و قمار است پیوسته . در بلاک 27 میکروریان کهنه در یک دو اطاقه تا صبح همینان بودند با شراب و قمار . یک شب با غلام علی امید خلیفه جنگ کرد ، چهار فیر تپانچه در آشپزخانه ، و فردا سقف آشپز خانه را انقلابی سرخ رنگ کرد . سپوژمی رفت فرانسه ، یک سال بعد خلیفه رفت ماسکو ، خانه عالم دانشور ، هرشب شراب ودکا ، تا رفت فرانسه و افتضاحی هرشبه . اسپوژمی طلاق گرفت با نگین و شبنم و دختر کوچک و خلیفه آمد کابل مشاور . و دیدیم که باز هر روز نشه . باختری را در خانقاه ها با دو پا میبرند و با چهار پا زیر بغل گرفته در تاکسی به خانه می آورند . در خرگاه خاکسترش بشاشد سگ . در تلویزیون مثل آدم می شورند و می پوشانند اش ، نیکتای اش میزنند ، سوالات را به زبان کتاب جواب میدهد . کاظمی در شرایطی که مردم خون میخورند ، او از سری شکم سیری در ایران مکتب بیدل شناسی باز کرده است . اینان که حقیقت را می شناسند و پنهان می کنند ، خیانت کار مسلمی هستند .

دوستان سلام
حالی تان است که در بارۀ چه می نویسید؟ ادبیات زبان هیچ گاه مبارز وقهربان نمی سازد کما اینکه مبارز و قهرمان الزاما حتی سواد نباید داشته باشند . از موضوع بحث خارج است که عقده هارا این جا باز کنیم . حالا آنها قمار میزدند وخمار بودند بودند ولی سرآمد زبان وادب فارسی هم استندد از مطلق گرایی که با تاسف از خصلت های فرهنگ های یس مانده است یرهیز کنیم . ما ایشان را نه مبارز ونه قهرمان می دانیم و نه ذایشان چنین ادعایی را دارند ولی ادیب اند و ییش کسوتان ادب وزبان . آنچنا ن که استاد خلیلی در شعر کلاسیک هم ردیف نداشت . ولی باختری ناظمی زریاب خار چشم آنانی استند که که روا دار نیستند زبان وادب فارسی تکامل طبیعی خویش را داشته باشد شاید ایشان منتظر ایجاد یشتو تولنه های جدیدالخلقه اند که ارزانی شان باد ولی با منافقت بر زبان فارسی نتازند وفارسی ودری وتاجکی اش نکنند هوشیار باشید

با احترام
کابل دوست

زنده باشی آقای کامران میر هزار که عجب ماهی یی می گیری؟

استاد ناظمی کدام کار ديگری غير از شاعری بلد نيستيد. شاعری تان خو تمام شد.